Pochodzenie nazwiska Major

Nazwisko główne: perspektywa historyczna

Nazwisko główne, zapisane w kilku pisowniach, jak pokazano poniżej, jest słynnym angielskim średniowiecznym nazwiskiem. Jednakże jego korzenie są głównie germańskie i normańsko-francuskie przed X wiekiem, wprowadzone do Anglii podczas słynnego podboju w 1066 roku. Jest to patronim wywodzący się od imienia ojca nosiciela, wywodzący się od imion osobistych Malgier lub Mauger, z elementy „madal”, czyli rada i „gari”, włócznia. Społeczeństwo europejskie na przestrzeni dziejów było w przeważającej mierze patriarchalne, co doprowadziło do tego, że imię męskiej głowy rodziny było często używane jako imię wyróżniające przekazywane kolejnym pokoleniom.

Najwcześniejsze znane przykłady

W tych przypadkach najwcześniejszym znanym przykładem jest prawdopodobnie Hugo Filius Malgeri, zapisany w słynnej Domesday Book of Essex w 1086 r. Pierwsza wzmianka o nazwisku pochodzi z XIII wieku, a obecnie występuje w odmianach takich jak Mauger, Mager, Majora i Maigera. Thomas Mauger jest wymieniony w kartularze opactwa Oseney w Oxfordshire z 1260 r., natomiast John Malger był świadkiem przed sądem przysięgłych w Somerset w 1272 r. Wzmianki o nazwisku z londyńskich rejestrów kościelnych obejmują małżeństwo Johna Majora i Agnes Hunt, które miało miejsce 29 stycznia, 1567 i chrzest Aleksandra Majera 5 czerwca 1629 w St. Botolph bez Aldgate. John Major MP, były premier Wielkiej Brytanii w latach 1990-1997, pochodzi z Brixton w Londynie. Pierwsza odnotowana pisownia nazwiska to John Mauger na listach podatkowych znanych jako „Feet of Fines” w Somerset datowanych na rok 1250, za panowania króla Henryka III, wykazując niezwykłe różnice w oryginalnej pisowni.

Odkrywanie katalońskiego pochodzenia

Katalońskie nazwisko, którego domy przodków w Mataró należą do Onofre Majora, Pere Majora i Pau Majora del Castell; w Molins del Rey wł. Antoniego Majora; w Valldoreix (wszystkie w Barcelonie) należące do Bertomeu Majora i Jaume Majora; w mieście Lleida, którego właścicielem jest Joan Major; w Benisanet (Tarragona) należącej do Joanny Major, udokumentowanej w katalońskiej Fogueration z 1553 roku; oraz w Barcelonie, Canet de Mar i San Andrés de Llavaneras (Barcelona), Cervera i San Feliú de Guixols (Lérida), cytowane w XVI wieku.

W prowincji La Coruña znajduje się miejsce zwane Major, które może być powiązane z tą linią. Znani mieszkańcy regionu to Bernardo Major, Bernat Major, Guillemó Major, Ponç Major i Ramón Major w Cervera w latach 1332-1333, N. Major w Onda (Castellón) w 1379, Jacme Major w Algemesí (Walencja) w 1433 oraz Bernat de Major i Pere de Major w Orihuela (Alicante) w latach 1300-1314.

Major Poza Katalonią

Miguel Major, opat Santa María de Poblet, został upoważniony przez ramię kościelne do udziału w Kortezach Księstwa Katalonii w 1626 r. Podobnie Pablo Major, mieszkaniec Llavaneras, otrzymał upoważnienie od ramienia królewskiego do uczestniczyć w Kortezach Księstwa Katalonii w 1640 r.

Nazwisko Major pochodzi od imienia przodka, oznaczającego „syn Malgera” lub „Maugera”. Jego współczesna forma jest imitacją, a imię było dość popularne w XIII wieku. W źródłach historycznych można znaleźć różne pisownie i odmiany nazwiska, co odzwierciedla ewolucję imienia na przestrzeni czasu.