Pochodzenie nazwiska Fortune

Fascynujące pochodzenie szczęśliwego nazwiska

Nazwisko Fortune ma wiele możliwych źródeł. Po pierwsze, mogłoby pochodzić od starofrancuskiego „fortuny”, co oznacza przypadek lub szczęście i byłoby pseudonimem hazardzisty. W niektórych przypadkach może wywodzić się od rzadkich średniowiecznych imion Fortunatus (męskie) oznaczających zamożnych lub Fortune (żeńskich) oznaczających dużo szczęścia. Ma również szkockie pochodzenie lokalizacyjne z Lands of Fortune w East Lothian, składającego się z elementów staroangielskich sprzed VII wieku, „dla” oznaczającego świnię lub świnię oraz „tun”, osadę lub zagrodę; stąd „wybieg dla świń”.

Wczesne wzmianki o nazwie

Nazwisko zostało po raz pierwszy odnotowane na początku XIII wieku. Inne wczesne wzmianki o nazwisku z akt kościelnych to Fortuna Fortune, ochrzczona 7 lipca 1556 roku w St. Margaret's w Westminster; William Fortune, który poślubił Margarett Gill 10 stycznia 1582 roku w Kildwick w Yorkshire; Gate Fortune, ochrzczony 15 stycznia 1585 w St. Mary at Hill w Londynie; i Marye Fortune, która poślubiła Richarda Glashyre'a 19 czerwca 1587 roku w Chirstchurch, Greyfriars, Newgate w Londynie. Pierwsza odnotowana pisownia nazwiska to John de Fortun, datowana na około 1200 rok, w dokumentach opactwa Kelso za panowania króla Wilhelma, „Lwa Szkocji” (1165 - 1214). Nazwiska stały się konieczne, gdy rządy wprowadziły podatki od osób fizycznych. W Anglii nazywano to podatkiem pogłównym. Na przestrzeni wieków nazwiska „ewoluowały” we wszystkich krajach, często prowadząc do zdumiewających zmian w oryginalnej pisowni.

Szkockie połączenie

Z Krain Fortune w East Lothian, obecnie reprezentowanych przez East i West Fortune, było wiele znanych osobistości noszących nazwisko Fortune. John de Fortun służył opatowi Kelso około 1200 roku. Joce de Fortun był świadkiem potwierdzenia przez Nesusa de Lundra istnienia młyna w Lynton za panowania Aleksandra II w 1233 roku. John de Fortone był jednym ze szkockich więźniów w Tower of London w 1297. Nazwisko nie jest rzadkością w Lothians i Fife.

Wybitne liczby

Robert Fortune (1813–1880), wybitny botanik i podróżnik po Chinach, urodził się w Berwickshire. Nazwisko zachowało swoją obecność w Lothians i Fife.

Wgląd w pochodzenie z różnych źródeł

Według książki „The Surnames of Scotland” George’a Frasera Blacka (1946) anglo-francusko-łacińskie pochodzenie nazwy pochodzi od francuskiego słowa „fortuna” i łacińskiego „fortuna”, oznaczającego szczęście lub przypadek. „Nazwiska Wielkiej Brytanii” Henry'ego Harrisona (1912) odnotowują obecność nazwiska w określonych regionach, takich jak hrabstwa Wexford i hrabstwo Cork. „A Guide to Irish Names” Edwarda MacLysaghta (1964) przedstawia podobne spostrzeżenia na temat irlandzkiego powiązania nazwy.

Dictionnaire Étymologique des Noms de Famille et Prénoms de France Alberta Dauzata (1951) i „Dictionnaire Etymologique des Noms de Famille de Belgique” Eugene’a Vroonena (1957) dostarczają dalszych szczegółów na temat rzymskiego pochodzenia i konotacji religijnych związanych z nazwiskiem Fortuna.

Wniosek

Podsumowując, nazwisko Fortune ma bogate i różnorodne pochodzenie, z powiązaniami z lokalizacjami starofrancuskimi, łacińskimi, szkockimi, a nawet rzymskimi korzeniami. Ewoluował na przestrzeni wieków, odzwierciedlając zmiany i wpływy w różnych regionach. Obecność znaczących postaci noszących nazwisko Fortune dodatkowo zwiększa jego historyczne znaczenie i dziedzictwo.

Dzięki różnym zapisom i spostrzeżeniom z renomowanych źródeł zyskujemy głębsze zrozumienie zawiłej historii i znaczenia nazwiska Fortune, rzucając światło na jego różne pochodzenie i powiązania w różnych regionach.

Źródła

- Czarny, George Fraser. „Nazwiska Szkocji” (1946).
— Harrison, Henry. „Nazwiska Wielkiej Brytanii” (1912).
— MacLysaght, Edward. „Przewodnik po irlandzkich nazwach” (1964).
— Dauzat, Albert. „Słownik Étymologique des Noms de Famille et Prénoms de France” (1951).
— Vroonen, Eugeniusz. „Słownik etymologiczny des Noms de Famille de Belgique” (1957).